Polecenie tracert: traceroute w Windows, na Macu i w Linuksie

Co to jest polecenie tracert?

Tracert (od trace route, czyli śledzenie trasy) to polecenie systemu Windows, które pokazuje drogę, jaką Twój ruch sieciowy pokonuje do innego hosta — każdy router po drodze („hop”, czyli przeskok) i czas, w jakim każdy z nich odpowiada. W macOS i Linuksie to samo narzędzie nazywa się traceroute.

Sięgnij po nie, gdy strona działa wolno lub jest nieosiągalna, a chcesz wiedzieć, gdzie leży problem: w Twojej własnej sieci, u dostawcy internetu, gdzieś pomiędzy czy po stronie celu. Ping mówi, czy host odpowiada, a tracert pokazuje trasę i miejsce, w którym się urywa.

Jak uruchomić tracert w Windows

• Naciśnij Windows + R, wpisz cmd i naciśnij Enter (albo wyszukaj Wiersz polecenia).
• Wpisz tracert, a po nim nazwę domeny lub adres IP, na przykład tracert example.com, i naciśnij Enter.
• Poczekaj. Tracert sprawdza do 30 hopów, każdy trzykrotnie, i na każdą odpowiedź czeka do 4 sekund — śledzenie bez problemów kończy się w kilka sekund, ale pełne przekroczeń limitu czasu może potrwać kilka minut. Naciśnij Ctrl + C, aby przerwać wcześniej, albo przyspiesz je opcjami -d i -w (opisanymi niżej).

C:\> tracert example.com

Tracing route to example.com [203.0.113.10]
over a maximum of 30 hops:

  1     1 ms    <1 ms    <1 ms  192.168.1.1
  2     9 ms     8 ms     9 ms  10.20.0.1
  3    12 ms    11 ms    12 ms  198.51.100.33
  4     *        *        *     Request timed out.
  5    24 ms    23 ms    24 ms  203.0.113.1
  6    25 ms    24 ms    24 ms  203.0.113.10

Trace complete.

Każdy wiersz to jeden hop. Trzy liczby to trzy osobne pomiary, a adres po prawej to router, który odpowiedział. Hop 1 to prawie zawsze Twój własny router, a ostatni wiersz to cel. (Powyższe publiczne adresy pochodzą z zakresów zarezerwowanych na potrzeby dokumentacji.) W polskiej wersji Windows zobaczysz komunikaty „Śledzenie trasy do …”, „Upłynął limit czasu żądania.” i „Śledzenie zakończone.”

Opcje polecenia tracert

Składnia to tracert [options] target (Microsoft). Opcje, z których naprawdę skorzystasz:

Opcje można dowolnie łączyć: tracert -d -w 1000 example.com daje najszybsze użyteczne śledzenie. Aby zapisać wynik dla pomocy technicznej dostawcy internetu lub hostingu, przekieruj go do pliku: tracert -d example.com > trace.txt.

Tracert w Windows nie ma opcji portu: zawsze wysyła żądania echa ICMP. Aby prześledzić trasę tak, jak zaczyna się połączenie HTTPS, czyli przez port TCP 443, użyj sudo traceroute -T -p 443 w Linuksie lub WSL, sudo traceroute -e -P TCP -p 443 na Macu albo naszego traceroute online przez TCP 443.

Jak uruchomić traceroute na Macu

Otwórz Terminal (Aplikacje › Narzędzia) i uruchom traceroute example.com. macOS domyślnie wysyła pakiety testowe UDP; dodaj -I, aby używać ICMP tak jak Windows — wtedy często odpowiadają też routery, które ignorują UDP. Przydatne opcje: -n (bez tłumaczenia adresów na nazwy), -m 30 (maksymalna liczba hopów; w macOS domyślnie jest to 64), -w 2 (ile sekund czekać na każdy pakiet testowy) i -q 1 (jeden pakiet testowy na hop zamiast trzech).

traceroute -n -I example.com

Jak uruchomić traceroute w Linuksie

Uruchom traceroute example.com. Jeśli polecenie nie zostanie znalezione, zainstaluj je (sudo apt install traceroute w Debianie/Ubuntu, sudo dnf install traceroute w Fedorze) albo użyj polecenia tracepath, które zwykle jest preinstalowane. Traceroute w Linuksie domyślnie wysyła pakiety testowe UDP, po 3 na hop, maksymalnie do 30 hopów.

$ traceroute -n example.com
traceroute to example.com (203.0.113.10), 30 hops max, 60 byte packets
 1  192.168.1.1  0.612 ms  0.571 ms  0.534 ms
 2  10.20.0.1  8.911 ms  9.004 ms  8.872 ms
 3  * * *
 4  203.0.113.10  24.112 ms  23.980 ms  24.051 ms

Aby przetestować drogę do serwera WWW tak, jak zaczyna się połączenie HTTPS, prześledź trasę przez port TCP 443: sudo traceroute -T -p 443 example.com.

Jak czytać wyniki tracert

• Przekroczenie limitu czasu na jednym hopie w środku trasy, ale kolejne hopy odpowiadają (* lub „Upłynął limit czasu żądania” / „Request timed out”): to normalne. Wiele routerów jest skonfigurowanych tak, aby ignorować te pakiety testowe lub ograniczać liczbę odpowiedzi. Trasa jest w porządku.
• Przekroczenia limitu czasu od jednego hopu aż do końca: po ostatnim hopie, który odpowiedział, nic już nie odpowiada na pakiety testowe. Jeśli strona mimo to się ładuje, cel lub zapora przed nim po prostu odrzuca pakiety testowe: zanim obwinisz trasę, powtórz śledzenie przez TCP 443. Jeśli strona też się nie ładuje, zanotuj ostatni odpowiadający hop; to z tą siecią trzeba się skontaktować. W przeglądarce zwykle widać to jako ERR_CONNECTION_TIMED_OUT.
• Skok opóźnienia, który utrzymuje się na wszystkich kolejnych hopach (na przykład 10 ms → 120 ms → 121 ms → 125 ms): opóźnienie jest rzeczywiste i zaczyna się na tym hopie — często to łącze dalekosiężne lub przeciążona sieć. Skok na jednym hopie, po którym czasy znów spadają, oznacza tylko, że ten router wolno odpowiada, i można go zignorować.
• „Host docelowy jest nieosiągalny” lub „Sieć docelowa jest nieosiągalna” (Destination host unreachable / Destination net unreachable; !H lub !N na Macu i w Linuksie, !X przy celowej blokadzie): router odpowiedział, że nie może dostarczyć pakietów. „Sieć” oznacza, że nie ma trasy do tej sieci, „host” — zwykle że ostatni router nie dociera do samego hosta. Sprawdź adres; jeśli jest poprawny, problem leży na routerze, który zgłosił błąd, lub za nim.
• Adresy prywatne (192.168.x.x, 10.x.x.x, 172.16–31.x.x) lub współdzielone adresy 100.64–127.x.x na pierwszych hopach: najpierw Twój własny router, potem wewnętrzna sieć dostawcy internetu. Wolny hop 1 wskazuje na Wi-Fi lub router, skok na następnym hopie — na łącze do dostawcy. Jeśli śledzenie urywa się tam, zacznij od Wi-Fi połączone, ale brak internetu.
• Śledzenie kończy się na celu z niskimi czasami: trasa sieciowa jest w porządku, więc wolna strona to raczej problem z serwerem lub DNS — sprawdź to naszymi narzędziami Wyszukiwanie DNS i Test Szybkości DNS.

Jak działa tracert

Każdy pakiet IP ma licznik TTL (time to live), który każdy router zmniejsza o jeden; gdy licznik spadnie do zera, router odrzuca pakiet i odsyła komunikat ICMP „Time Exceeded” (przekroczony czas). Tracert to wykorzystuje: wysyła pakiety testowe z TTL równym 1, potem 2, potem 3 i tak dalej, dzięki czemu każdy router na trasie po kolei się ujawnia, aż w końcu odpowie cel.

Systemy operacyjne używają różnych pakietów testowych. Tracert w Windows wysyła żądania ICMP echo (te same pakiety co ping). Traceroute w macOS i Linuksie domyślnie wysyła pakiety UDP na wysokie porty. Zapory traktują je różnie, dlatego to samo śledzenie trasy może wyglądać inaczej w Windows i w Linuksie — i właśnie dlatego istnieją opcje -I i -T.

Tracert, traceroute, pathping i MTR — porównanie

Przy problemach występujących sporadycznie pathping (Microsoft) lub mtr sprawdzą się lepiej niż pojedynczy tracert, bo utrata pakietów, która zdarza się tylko od czasu do czasu, nie wyjdzie w trzech pakietach testowych.

Traceroute online

Śledzenie trasy z własnego komputera pokazuje tylko ścieżkę z Twojej sieci. Aby sprawdzić, czy strona jest osiągalna z innego miejsca — albo przetestować trasę bez terminala — uruchom nasze traceroute online: śledzi ono trasę jednocześnie z 8 miast przez ICMP, TCP 443 lub UDP i pokazuje każdy hop wraz z utratą pakietów, lokalizacją i siecią. Uzupełnij je narzędziem Ping, aby zmierzyć opóźnienie i utratę pakietów, oraz narzędziem Wyszukiwanie IP, aby sprawdzić, do kogo należy adres IP danego hopu.